Wnosili oni skargi do właścicieli miasta, o sprowadzanie przez Żydów towarów, które stanowiły konkurencję dla produktów, które wytwarzały cechy miejskie. W 1726 roku Stanisław Antoni Szczuka zabronił przywożenia do Biłgoraja gotowych towarów szewskich z innych miast i handlu nimi. W 1742 roku Eustachy Potocki ukarał Eliasza Nosynowicza, Berka Dawidowicza i Tedrysa Bieniaszewicza za przywiezienie do miasta i wystawienie na sprzedaż butów. W 1752 roku władze miasta zabroniły z kolei Żydom przywożenia motków wełny i handlu nimi.
Biłgorajscy Żydzi trudnili się również rzemiosłem. Działał żydowski cech kuśniersko-krawiecki i tkacki. Starozakonni trudnili się również warzeniem piwa i gorzałki. Zgodnie ze spisem 1802 roku wśród Żydów był jeden szklarz i jeden krawiec, po dwóch czapników, piekarzy, rzeźników i szewców, a także trzech złotników.
W 1778 roku miasto liczyło 2176 mieszkańców, w tym 418 Żydów.
Przed I wojną światową W 1819 roku na 2307 mieszkańców Biłgoraja 616 było Żydami. Zamieszkiwali oni głównie okolice Rynku, ulicę Nadstawną, Cerkiewną, Tarnogrodzką, Morową, Zatylną, Lubelskią, na „Przedmieściu Lubelskim”, przy „Trakcie Lubelskim” oraz przy „Gościńcu Tarnogrodzkim”.