Stanisław Szabelski (ur. 28 lipca 1873 w Częstochowie, zm. 8 kwietnia 1955 w Łodzi) – polski duchowny rzymskokatolicki, tajny szambelan papieski, prałat archidiakon Katedralnej Kapituły Łódzkiej, działacz społeczny.
Życiorys Szabelski był synem Ludwika Szabelskiego – aptekarza i farmaceuty, żołnierza wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1877–1978, oraz Emilii z domu Konatowicz. Ukończył gimnazjum oraz szkołę realną w Kaliszu, a następnie Seminarium Duchowne we Włocławku, otrzymując święcenia kapłańskie 19 kwietnia 1896 w katedrze włocławskiej z rąk biskupa Aleksandra Bereśniewicza. Następnie uczył religii w zakładzie wychowawczym na Mokotowie. Później pełnił posługę w parafii w Klonowej w powiecie sieradzkim i w Kraszewicach w powiecie wieluńskim.
W 1897 po zdaniu egzaminu z języka rosyjskiego został wikariuszem parafii św. Jakuba w Piotrkowie, a także prefektem szkół powszechnych i szkoły wiejskiej w Majkowie w powiecie piotrkowskim. W 1900 został prefektem pensji żeńskiej Henryki Domańskiej i kapelanem więziennym.