Opisywał w nim głód, biedę oraz wywózki ludności.
W 1944 Menachema wraz z rodziną oraz albumem wywieziono do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie album został mu odebrany i dzięki działaniom w podziemiu miał znaleźć się w Krakowie. Po przyjeździe do Auschwitz zamordowano matkę Menachema – Hindę. Arie Bena Menachema wraz z ojcem przewieziono następnie do Groß-Rosen i do obozu Flossenburg, gdzie w trakcie marszu śmierci zginął ojciec Menachema. On sam przeżył, uratowany przez armię amerykańską i po kilkumiesięcznym pobycie w szpitalu w 1945 przez Włochy przedostał się do Palestyny, gdzie zamieszkał w kibucu Bet Sze’an, zmienił nazwisko z Princ na Menachem, w celu upamiętnienia swojego ojca oraz ze względu na fakt, iż jeden z esesmanów w obozie Flossenburg miał psa, który wabił się Princ, a także ożenił się z poznaną w getcie Ewą Bialer. Para następnie w 1947 przeniosła się do kibucu Niccanim. W 1948 wojska egipskie zaatakowały Izrael docierając do Niccanim. Mężczyźni uczestniczyli w obronie kibucu, kobiety i dzieci zaś zostały ewakuowane. Egipcjanie zdobyli kibuc, a Menachem dostał się do niewoli egipskiej, w której spędził 8 miesięcy. W międzyczasie w 1946 został opublikowany album Menachema przez Centralną Żydowską Komisję Historyczną, pomimo tego oryginał albumu nie został odnaleziony.