Sugeruje to, że siły radzieckie miały pewne problemy z logistyką. Radziecka artyleria polowa dywizji strzeleckich była również stosunkowo lekka, gdyż 70-75% dział było działami 76 mm, podczas gdy tylko 30% fińskiej artylerii polowej było działami lekkimi. Według sowieckich statystyk, przeciętny wystrzelony pocisk artylerii polowej w 1944 roku wynosił zaledwie 12,5 kg. W Tali-Ihantala, podobnie jak w Vuosalmi i na linii U, Finowie koncentrowali jednominutowy ogień zaporowy, w których średnia masa pocisków wynosiła 20-24 kg.
W okresie od 20 czerwca do 7 lipca fińska artyleria w sektorze 18 Dywizji, 6 Dywizji i 3 Brygady wystrzeliła łącznie 113500 pocisków, w sektorze 4 Dywizji 24600, a w sektorze 3 Dywizji 25150 pocisków. Łącznie wystrzelono 163250 pocisków fińskiej artylerii polowej.
Siły radzieckie otrzymały rozkaz zaprzestania działań ofensywnych i zajęcia pozycji obronnych 10 lipca, gdy Stawka przerzuciła siły na fronty bałtyckie, gdzie Armia Czerwona napotkała zaciekły opór Niemców. mały|Fińscy żołnierze w okopie. Jeden z nich trzyma broń przeciwpancerną Panzerfaust
Straty