Po wybuchu II wojny światowej jej mąż Stefan został aresztowany przez sowietów i w 1940 zamordowany w Charkowie w ramach zbrodni katyńskiej. Nie mając wiedzy o jego losie w 1940 usiłowała dowiedzieć się czegokolwiek od za sprawą niemieckiego lekarza prof. Ottona Vogta z Uniwersytetu Berlińskiego, a potem też ambasadora w Rzymie prof. Stanisława Kota. W trakcie okupacji niemieckiej zamieszkiwała w Warszawie z rodziną przy ul. Wilczej 2 (róg ulicy z Alejami Ujazdowskimi). W tym domu odbywały się tajne wykłady. W trakcie obławy tamże został aresztowany przez Niemców jej syn Andrzej, a po tym jak zainterweniowała u władz okupacyjnych, powołując się na przedwojenną działalność swojego męża z niemieckimi profesorami, wyrok śmierci dla syna został zamieniony na dożywotni obóz koncentracyjny. W czasie powstania warszawskiego w 1944 pełniła funkcję inspektora sanitarnego dzielnicy Praga Południe. Formalnie była przydzielona do sanitariatu w ramach „Podobwodu Śródmieście Południowe” (pod dowództwem ppłk. Jana Szczurka-Cergowskiego) I Obwodu „Radwan” (Śródmieście) Armii Krajowej. Po upadku walk opuściła stolicę wraz z ludnością cywilną.