Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich w 1914. 11 października 1914 przydzielony jako lekarz batalionowy do I batalionu 3 pułku piechoty w składzie II Brygady. Jednocześnie mianowany podporucznikiem lekarzem, zaś 11 grudnia 1915 awansowany na porucznika lekarza. Służbę lekarską pełnił podczas bitwy pod Rarańczą 17 czerwca 1915, gdzie wyniósł z pola boju około 20 rannych i udzielał też pomocy rannym Rosjanom. W trakcie i po bitwie pod Polską Górą 5 listopada 1915 wykazał się poprzez ewakuację z pola walk około 100 rannych legionistów i opatrując ich. Potem pracował w szpitalu legionowym w Königsfeld jako zastępca ordynatora, dr A. Stefanowicza. Następnie służył w zorganizowanym przez siebie szpitalu w Holtzschlaghaus. 25 lutego 1916 został mianowany lekarzem pułkowym 3 p.p.. W bitwie pod Kostiuchnówką 6 lipca 1916 odniósł rany. Potem przebywał w obozie szkolnym (rekruckim) w Ostrowi Mazowieckiej (maj 1917), skąd w tym czasie został skierowany do PUZ (Powiatowy Urząd Zaciągu do WP) Kalisz. W połowie maja 1917 prowadził też badania ochotników w PUZ Częstochowa. Po kryzysie przysięgowym z lipca 1917 przeszedł do Polskiej Siły Zbrojnej. W grudniu 1917 został awansowany na kapitana lekarza. Pod koniec tego roku był lekarzem w Twierdzy Modlin, a następnie na Kursu Wyszkolenia nr 2 i 3 w Ostrowi Mazowieckiej.