mieszkało tu zaledwie 400 osób, trudniących się bartnictwem.
Chociaż mieszkańcy to w większości Mazowszanie, zamieszkiwali tu również Rusini, którzy z czasem spolszczyli się. W miejscu nazywanym "Cerkwisko" (mieści się tam obecnie Urząd Gminy i poczta) kiedyś była cerkiew unicka. Dziś w parafii Ceranów nie ma ani jednej osoby wyznania greckokatolickiego.
Historia thumb|220px|Ludwik i Paulina z hr. Krasińskich GórscyPierwsze udokumentowane wzmianki o Ceranowie pochodzą z 1465 r. Zawierają one informację o tym, że Małgorzata Niemirowiczowa, wdowa po Janie Niemirowiczu, wraz z synem Jakubem daje dziedziczne wójtostwo "uczciwemu Tymoszowi w Ceranowie" (Por. A. Jabłonowski: Źródła dziejowe. T. XVII, cz. 2: Polska XVI w. pod względem geograficzno-statystycznym. T. VI, cz. 2: Podlasie. Warszawa 1909, s. 97). Najstarszymi znanymi właścicielami Ceranowa i Kadłubów (które w poł. XVI w. zostały wchłonięte przez Ceranów) byli Niemirowiczowie h. Jastrzębiec. Najprawdopodobniej miejscowości te zostały nadane Janowi Niemirowiczowi przez Kazimierza Jagiellończyka, choć nie można wykluczyć, że stanowiły one dziedzictwo jego żony Małgorzaty. Pod koniec XV w. Ceranów i Kadłuby odziedziczyła ich córka Katarzyna Niemirowiczówna, żona Piotra Kiszki Strumiłły, zwana Panią Piotraszkową.