Po Niemirowiczach Ceranów i Kadłuby przeszły w ręce ich spadkobierców. W 1505 r. Katarzyna z Niemirowiczów Kiszczyna zapisała Ceranów i Kadłuby swojemu synowi Mikołajowi Kiszce Ciechonowskiemu. Po jego bezpotomnej i wczesnej śmierci w 1508 r. miejscowości te przeszły w ręce jego trzech sióstr: Petroneli ks. Glińskiej, Barbary Stankowiczowej i Jadwigi Raczko, a następnie po nich do ks. Glińskich, Bokijów-Kułyskich, Gałązkowskich i MaruszewskichT. Jaszczołt, Fundacje kościelne na Podlasiu do końca XV wieku [w:] Kościoły a państwo na pograniczu polsko-litewsko-białoruskim. Źródła i stan badań, M.Kietliński et al. (red.), Białystok 2005.
O wczesnym osadnictwie na tym terenie świadczą liczne stanowiska i eksponaty archeologiczne. W roku 1956 natrafiono na osadę kultury trzcinieckiej w okresu epoki brązu, cmentarzysko całopalne z okresu wpływów rzymskich z I-IV w. oraz osadę wczesnośredniowieczną z IX w. Stanowisko znajduje się ok. 1 km na północny zachód od Ceranowa, w miejscu zwanym "Mogiłkami" (A. Ziontek, Wstęp do: Ks. J. Jakubik, Ceranów dawniej i dziś, Siedlce 2005, s. IX). Na terenie gminy Ceranów znajdowały się 163 stanowiska archeologiczne, z czego w samym Ceranowie aż 61.