Samuel Krasnodębski ufundował w 1704 roku nowy drewniany kościół w miejscu wcześniejszej świątyni.

W XVIII wieku dobra Jabłonna przechodziły między kolejnymi rodzinami ziemiańskimi. Część majątku należała m.in. do Siennickich, a następnie, poprzez związki rodzinne, do Bienieckich herbu Korab. W zachodniej części miejscowości funkcjonował zespół dworski, którego pozostałością jest zachowany fragment dawnego założenia parkowego.

XIX wiek

Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Jabłonna Lacka znalazła się pod zaborem austriackim. W 1809 roku obszar ten wszedł w skład Księstwa Warszawskiego, a od 1815 roku należał do Królestwa Polskiego pozostającego pod zwierzchnictwem Imperium Rosyjskiego.

Na początku XIX wieku prawa kolatorskie przy kościele należały m.in. do rodzin Kosińskich i Turskich. W 1823 roku właścicielem Jabłonny Lackiej i Łuzek został Ludwik Bieniecki herbu Korab, późniejszy poseł ziemi węgrowskiej na Sejm Królestwa Polskiego. Z jego inicjatywy rozpoczęto budowę istniejącego do dziś murowanego kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, zaprojektowanego przez Andrzeja Gołońskiego. Świątynię wznoszono w latach 1826–1841, a 17 października 1841 roku konsekrował ją biskup Franciszek Lewiński.