Jan XXII, podobnie jak jego poprzednik Klemens V, był gorliwym działaczem w sprawie hrabiego, pisząc w jego imieniu do Wenecji i zlecając arcybiskupowi Patras i Koryntu, by ogłosił krucjatę przeciwko Katalończykom, którzy jego zdaniem mieli zająć dziedzictwo prawowitego księcia Aten, a także prześladować duchownych i wiernych na terenie Attyki. W tym czasie Wenecjanie, którzy mogli przyczynić się do sukcesu wyprawy, odnowili rozejm z Katalończykami w Tebach. W celu zebrania funduszy na odzyskanie księstwa Walter musiał zastawić posag swojej żony.
Latem 1331 roku wojska zebrały się w Brindisi. Kiedy Walter wyruszył na Epir, towarzyszyła mu kompania złożona z 800 francuskich rycerzy, 500 doborowych toskańskich zbrojnych i oddziału żołnierzy z jego posiadłości w Lecce. Kampania rozpoczęła się bardzo obiecująco - zdobył wyspę Santa Mavra, która od około 1300 roku należała do hrabiów Kefalonii, a od czasu ich uzurpacji stanowiła część Despotatu Epiru. Na stałym lądzie w jego ręce wpadła twierdza Wonitsa, oraz miasto Arta, stolica Epiru. Efektem tych wszystkich działań było zmuszenie despoty do ponownego uznania zwierzchnictwa króla Neapolu. Dzięki temu Walter mógł dążyć do realizacji swojego prawdziwego celu.