Nauczycielem został Aaron Herf.
W 1818 roku średniozamożny Żyd, Elijahu ben Szlomo ze Stanisławowa, zorganizował Fundusz Pożyczek Bezprocentowych, który udzielał pożyczek bez odsetek potrzebującym Żydom (kapitał wynosił 600 florenów).
W 1849 roku do Bóbrki przybył Izrael Abramowicz, który zbierał pieniądze na rzecz żydowskiego osadnictwa w Palestynie. W Galicji działało kilku emisariuszy. Zgodnie z zaleceniem władz austriackich, każde miasto musiało powołać osobę odpowiedzialną za nadzór nad zbiórką funduszy na cele palestyńskie. W Bóbrce funkcję tę pełnił Dawid Leiter. We wszystkich miastach Galicji Wschodniej Żydzi mogli zbierać tylko 3000 florenów rocznie.
Zgodnie z księgą ewidencyjną w 1851 roku w Bóbrce były już dwie synagogi. Silne wpływy w Bóbrce posiadała dynastia chasydzka rabina Majera z Przemyślan oraz rabina Brandweina ze Stratynia.
W 1859 roku w Bóbrce mieszkało 1778 Żydów.
Z inicjatywy dziedzica Hipolita Czajkowskiego w Bóbrce otwarto fabrykę odzieży Weissa Hoffa.