Feliks (Szczęsny) Słupecki z Konar (ur. ok. 1571, zm. 1616) – działacz różnowierczy, poseł na sejm 1598 roku, od 1605 kasztelan żarnowski, od 1612 kasztelan lubelski.

Pochodzenie Był młodszym synem Stanisława Słupeckiego i jego żony Zofii z Wrzelowskich (zm. po 1595), gorliwych ewangelików reformowanych. Jego szwagrami byli współwyznawcy Jan Lipski i Andrzej Gorajski. Dzięki staraniom matki otrzymał wieloletnie (1586–1592), staranne wykształcenie na zagranicznych protestanckich uczelniach: Heidelberg, Strasburg i Altdorf. Jednym z jego preceptorów był nauczyciel Uniwersytetu w Lejdzie, P. Bertius, który ze Słupeckim przyjechał do Polski i pozostał na jakiś czas w siedzibie rodowej, Opolu Lubelskim.

Działalność publiczna Jak wielu ewangelików związał się z obozem kanclerza Jana Zamoyskiego. W 1598 roku po raz pierwszy posłował na sejm, rok później wziął udział w zjeździe prawosławnych i protestantów w Wilnie. W 1605 roku otrzymał kasztelanię żarnowską i na sejmie w 1606 roku zasiadał już w Senacie. Podczas Rokoszu Zebrzydowskiego namawiał rokoszan do umiarkowania. Dość sumiennie uczestniczył w sejmikach i sejmach, z czasem coraz bardziej zbliżając się do dworu, króla Zygmunta III i katolicyzmu. Pod koniec 1612 został mianowany kasztelanem lubelskim i już wtedy przebąkiwano o jego konwersji na katolicyzm.