zazwyczaj są dwa, rzadziej trzy lub cztery. Powierzchnia w stanie suchym o barwie od ciemnobrązowej do niemal czarnej, u młodych okazów z fioletowym odcieniem. Trzon o wysokości 2–12 cm i średnicy do 3 cm, nieżebrowany, o brudno białawej barwie, u młodych owocników z fioletowym odcieniem. Miąższ o łagodnym smaku, bez wyraźnego zapachu. Cechy mikroskopowe Główną cechą na podstawie której odróżnia się piestrzenicę pośrednią od innych gatunków piestrzenic jest wielkość zarodników. Są zdecydowanie większe i w ścianie komórkowej mają rozszerzenia. Mają rozmiar 17–24 × 7–11 µm, kształt wąsko elipsoidalny z dwiema dużymi gutulami (czasami z jedną lub trzema), są gładkie bez apikuli lub z lekko pogrubionymi (poniżej 1 µm) ściankami na końcach, tworzącymi złudzenie szerokich, bardzo płytkich apikuli (najlepiej widocznych po wybarwieniu błękitem bawełnianym). Worki 8-zarodnikowe. Parafizy główkowate o szerokość 7–10 µm z czerwoną, ziarnistą zawartością. Gatunki podobne Morfologicznie nie da się odróżnić piestrzenicy pośredniej od pierścienicy infułowatej. Wskazówką może być jednak siedlisko. Piestrzenica infułowata rośnie wyłącznie na próchniejącym drewnie, piestrzenicę pośrednią znajdywano natomiast na glebie piaszczystej, w której trudno było się doszukać resztek organicznych.