W prasie z początku 1918 roku pojawiły się dwie główne wersje wydarzeń: według pierwszej, jeden z pociągów miał przejechać nastawioną na tor boczny zwrotnicę, w wyniku czego skierowano go na tor zajęty już przez drugi skład; według drugiej wersji, na stacji w Trzcianie nie otrzymano na czas meldunku o wyjściu pociągu lwowskiego z poprzedniej stacji. W efekcie dyżurny ruchu omyłkowo ułożył przebieg tak, że oba pociągi znalazły się na jednym torze czołowo do siebie.
„Nowości Illustrowane” zwracały uwagę na niewystarczającą obsadę personelu oraz przeciążenie sieci telegraficznej, zaś lokalna prasa, m.in. „Głos Rzeszowski”, wskazywała przede wszystkim na błąd ludzki przy prowadzeniu ruchu na stacji Trzciana.
Współcześni autorzy regionalni podkreślają, że niezależnie od szczegółowych przyczyn technicznych, katastrofa była skutkiem nakładających się czynników: przeciążenia magistrali, pogorszonych warunków pracy kolejarzy w końcowej fazie wojny oraz niedostatków ówczesnych systemów zabezpieczenia ruchu kolejowego.
Pamięć o katastrofie W okresie międzywojennym katastrofa w Trzcianie była kilkukrotnie przypominana w prasie i zestawieniach wypadków kolejowych na ziemiach polskich, obok innych poważnych zdarzeń, takich jak katastrofa pod Ropczycami czy na linii Łupków – Przemyśl.