Czaszkę okazu ZPAL Mgr 1/32 szacuje się na 27 mm.
Późniejsze odkrycia szkieletów Gobipteryx ujawniły więcej informacji na temat tego enancjornita. W obu szkieletach opisanych przez Elżanowskiego w 1981 roku szyja skręca się pod tułowiem, a czaszka skierowana jest prosto do tyłu, co skutkuje postawą podobną Megapodiidae. Większość z tych okazów została znaleziona z fragmentami skorupek jaj. W przeciwieństwie do innych obszarów ciała kręgi piersiowe, obręcz barkowa i szkielet skrzydła są prawie całkowicie skostniałe, a ten ostatni pod względem długości przewyższa wszystkie współczesne ptaki z wyjątkiem Megapodiidae. Ujawnia to aparat latający, który był gotowy do użycia po wykluciu, a zatem Gobipteryx był zagniazdownikiem. Miał więc dobrze zbudowaną łopatkę.
Szczęki tego ptaka były rynchokinetyczne (ruchome względem siebie).
Paleobiologia i paleoekologia Prawdopodobnie ptaki te tuż po wykluciu mogły już podlatywać. Histopatologia kości wykazała, że enancjornity również rosły szybko, ale wzrost ten był zwykle przerywany i prawdopodobnie