W latach 1960–1963 wiceprzewodniczący Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Gdańsk-Portowa ds. gospodarki komunalnej i mieszkaniowej. Pomiędzy 1963 a 1970 drugi i pierwszy sekretarz Komitetu Dzielnicowego PZPR Wrzeszcz-Oliwa. Od listopada 1970 do grudnia 1973 był pierwszym wiceprzewodniczącym Miejskiej Rady Narodowej w Gdańsku, po przekształceniach pełnił funkcję pierwszego wiceprezydenta miasta do maja 1979 (odpowiadał m.in. za oświatę, zdrowie, politykę społeczną i gospodarczą). W latach 1979–1981 kierował Gdańskim Zjednoczeniem Budownictwa. Powrócił do gdańskiego magistratu jako prezydent od 22 grudnia 1981 do 23 listopada 1989. Wchodził w skład Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku. W okresie prezydentury przyczynił się m.in. do budowy szpitala na Zaspie oraz ustanowienia w 1987 Nagrody Naukowej Miasta Gdańska im. Jana Heweliusza.

Po 1989 działał w SdRP i SLD, od 2002 do 2012 był rzecznikiem partyjnej dyscypliny w SLD województwa pomorskiego. Zajmował się także organizacją konferencji etyczno-filozoficznych dla lekarzy. W latach 1990–1997 prowadził własną kancelarię prawną, później pracował także w instytucjach ubezpieczeniowych. W 2004 przeszedł na emeryturę.

Pochowany na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.

Życie prywatne Był żonaty, związek ten zakończył się rozwodem. Miał córkę Grażynę (ur.