Po rewolucji październikowej przeniósł się do Mińska jako pełnomocnik Centralnego Komitetu Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny, nadzorując tam w latach 1917–1919 działanie Oddziałów Towarzystwa na terenie guberni witebskiej, wileńskiej, mińskiej i mohylewskiej, w zakresie punktów żywieniowych i sanitarnych. W 1919 powrócił do Polski i zamieszkał z rodziną w Warszawie, gdzie podjął pracę naczelnika wydziału w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej (1919–1929), w międzyczasie w latach 1921–1924 był delegowany do MSZ jako członek Delegacji Polskiej w Mieszanej Komisji Granicznej na Wschodzie. Rożnowski w ramach MPiOS pracował nad ustawą o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia. W latach 1929–1930 był komisarzem w Kasie Chorych w Warszawie, zostając w tym samym roku dyrektorem. Od 1932 był podsekretarzem stanu w MPiOS, a następnie w Ministerstwie Skarbu. W latach 1934–1935 był prezesem Izby Ubezpieczeń Społecznych, po której likwidacji przeszedł na emeryturę i osiadł z rodziną w Janówce (kolonii w Wólce Kozłowskiej).