Erazmianie – grono uczniów, zwolenników i kontynuatorów myśli Erazma z RotterdamuM. Banaszak, Historia Kościoła katolickiego, t. 3: Czasy nowożytne 1517-1758, Warszawa 1989, s. 20.J. Domański, Erazmianizm, [w:] Powszechna Encyklopedia Filozofii, t. 3, Lublin 2002, s. 208..
Twórczość Tworzyli oni jedną z kilku grup odpowiedzialnych za propagowanie idei reformacyjnych. Jako członkowie elit intelektualnych recypowali zarówno traktaty reformacyjne, jak i polemiki antyreformacyjne, przyswajając ich treść i propagując argumenty. Jako członkowie elit politycznych współdecydowali także o pierwszych oficjalnych reakcjach na reformację, uczestnicząc w podejmowaniu strategicznych decyzji i przygotowując podstawowe dokumenty. Ostateczny kształt relacji między nowożytnym państwem a Kościołami protestanckimi został wytworzony także pod ich wpływem. Innymi słowy, erazmianie nie tylko przeżywali wydarzenia reformacyjne we własnym kręgu, lecz oddziaływali również na przebieg procesów obejmujących całe społeczeństwo, będąc zarazem ich uczestnikami.