Kolejne koło erazmian działało także w Krakowie po 1540 i funkcjonowało w kręgu literata Andrzeja Trzecieskiego, gdzie aktywni byli m.in. Franciszek Lismanini (franciszkanin, spowiednik królewski, ostatecznie zerwał z katolicyzmem) czy Jakub Uchański. W gronie tym głoszono radykalne poglądy społeczne i religijne.
Erazmianie odcisnęli bardzo silne piętno na polityce prowadzonej przez dwór Zygmunta Starego. Na politykę tę wpłynęła w ogromnym stopniu decyzja o oficjalnym przyjęciu luteranizmu przez wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Albrechta Hohenzollerna, kryzys polityczny na Węgrzech oraz przemiany polityczne wywołane przez reformację w RzeszyJ.T. Dybowski, Hołd Pruski, 1964. Polscy erazmianie brali udział nie tylko w przygotowaniu konwersji Albrechta, lecz także w licznych misjach dyplomatycznych w obronie pruskiego księcia. Równocześnie idee reformacyjne trafiały do szlachty, wśród której znajdowały podatny grunt ze względu na jej silny antyklerykalizm oraz konflikty stanowe wokół kwestii podatkowych i jurysdykcji.