Franciszek Berezka-Bereszko (ur. 5 czerwca 1887 w Łodzi, zm. 29 marca 1924 tamże) – kapitan Wojska Polskiego, organizator Związku Byłych Wojskowych I, II i III Korpusu Polskiego – zasłynął z przeprowadzenia akcji rozbrajania Niemców w Łodzi w 1918.

Życiorys Berezka-Bereszko urodził się w ubogiej rodzinie katolickiej, był synem w Jana Bereszki i Agnieszki z domu Kazimierskiej. W młodości uczył się w rosyjskojęzycznej Szkole Zgromadzenie Kupców w Łodzi, którą ukończył w 1905, następnie wiedzę uzupełniał na kompletach w języku polskim w szkole średniej. Następnie angażował się w działalność na rzecz wprowadzenia języka polskiego do szkół, uczestniczył w pochodach młodzieży oraz działał w grupie konspiracyjnej. Po wykryciu jego działalności przez rosyjską policję uciekł do Krakowa, gdzie pod zmienionym nazwiskiem studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie w 1907 wyjechał do Niemiec, gdzie ponownie był ponownie jako wolny słuchacz uczęszczał na zajęcia na Akademię Handlową w Berlinie, a następnie w Hamburgu, a później również studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie, gdzie zaangażował się w manifestacje polityczne polskiej młodzieży, w związku czym został zmuszony przez władze do opuszczenia Niemiec, po czym wyjechał do Paryża, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Nauk Politycznych na Uniwersytecie