Samice słowika modrego przypominają słowiki syberyjskie (L. sibilans). Cechuje je jednak bardziej szary wierzch ciała, niebieski nalot na brązowych skrzydłach, kuprze i ogonie, mniej wyraźny łuskowaty wzór o bardziej płowym odcieniu oraz jaśniejsze boki ciała. Osobniki młodociane są ciemnobrązowe z ochrowordzawymi paskami z wierzchu ciała, które kształtem przypominają kroplę. Ich ogon z wierzchu jest albo niebieskawy (samce), albo brązowawy (samice). Gardło, pierś i boki tułowia mają ochrowobrązowe ze słabo zaznaczonym łuskowatym wzorem. Spód ciała białawy.
Przedstawiciele podgatunku L. c. bochaiensis mają ciemniejszy wierzch ciała. U L. c. nechaevi wszystkie ciemne partie upierzenia mają większy zasięg.
Zasięg występowania Słowiki modre w zależności od podgatunku zamieszkują: L. c. bochaiensis Shulpin, 1928 – wschodnia Syberia, północno-wschodnie Chiny, północna Korea i Japonia; zimowiska znajdują się na Półwyspie Malajskim, Wielkich Wyspach Sundajskich, Sumatrze, Jawie i Borneo; L. c. cyane (Pallas, 1776) – gniazdują na obszarze południowo-środkowej Syberii i północnej Mongolii, prawdopodobnie również przyległej części północno-wschodniego Kazachstanu; zimują w Azji Południowo-Wschodniej: w południowych Chinach, na Półwyspie Indochińskim, Półwyspie Malajskim, Sumatrze, Jawie i Borneo;