Przeprowadził wiele udanych akcji dywersyjno-bojowych skierowanych przeciwko okupantowi, m.in. w nocy z 7 na 8 marca 1943 r. opanował Radomsko i uwolnił więźniów, potem dokonywał licznych akcji dywersyjnych na stacjach kolejowych np. 8 marca 1944 r. na stacji Teklinów, a 9 marca na stacji Kłomnice, 17 lipca 1944 r. pod wsią Michałopol oddział odbił licznych więźniów. Opierał się dyrektywom Delegatury Rządu i AK, nawołującym do zwalczania PPR i Gwardii Ludowej. Należał do zwolenników jednolitofrontowego działania w walce z okupantem. Dlatego też na przełomie lat 1943-1944 nawiązał za pośrednictwem Stanisława Hanyża łączność, a następnie współpracę z przedstawicielami PPR, GL i AL. W lutym 1944 r. zawarł ze sztabem Okręgu Armii Ludowej wstępne porozumienie o wejściu w skład AL wraz z całym oddziałem, jego oddział uczestniczył w różnych akcjach batalionu AL im. Bema, jednakże w wyniku nacisków władz AK i PPS-WRN Łęgowik został pozbawiony dowództwa i mianowany inspektorem Oddziałów Wojskowych PPS, a oddział jego wcielony jako pluton do 2 kompanii batalionu AK „Las”. Część partyzantów i placówek terenowych przeszła wtedy do AL. W wyniku dalszego pogłębiania się różnic politycznych z resztą oddziału i placówek Łęgowik wstąpił ostatecznie 15 sierpnia 1944 r. do AL. Wszedł w skład sztabu Częstochowsko-Piotrkowskiego Okręgu AL.