Pogrom w Szczuczynie – masowe morderstwo miejscowych Żydów dokonane 27 czerwca 1941 roku w Szczuczynie. Zbrodni dokonała grupa Polaków zorganizowana przez powołanego przez Niemców na burmistrza Stanisława Pieniaka. Wg relacji świadków zginęło od 300 do 400 osób.
Tło historyczne Potwierdzone dane o żydowskim osadnictwie w Szczuczynie sięgają XVIII wieku. Przed wybuchem wojny w 1939 roku społeczność żydowska w Szczuczynie to koło 3000 osób, co stanowiło ponad połowę wszystkich mieszkańców.
We wrześniu 1939 roku do leżącego tuż koło granicy Prus Wschodnich oddziały niemieckie wkroczyły już pierwszego dnia wojny. Po polskim kontrataku wycofały się, by ponownie zając miasto 7 września. 9 września wszystkim żydowskim mężczyznom do 45 roku życia nakazano stawienie się na szczuczyńskim rynku. Spośród nich trzystu wywieziono na tereny, które na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow miały przypaść III Rzeszy. Część z nich trafiła na roboty przymusowe do Niemiec, część została zamordowana. Do Szczuczyna powróciło jedynie trzydziestu z nich. Ta akcja spowodowała, że żydowska społeczność Szczuczyna pozbawiona była młodych mężczyzn.