Warstwa ideowa tego okresu wyrasta z doświadczenia transformacji ustrojowej w Europie Środkowo-Wschodniej po 1989 roku. Artysta bada napięcia między dziedzictwem modernizmu, pamięcią zbiorową a gwałtownymi przemianami społecznymi. Figura ludzka w jego nowych pracach została „usztywniona” i zanonimizowana, stając się uniwersalnym znakiem. Orłowski podejmuje w ten sposób refleksję nad standaryzacją życia, mechanizmami kontroli oraz relacją jednostki ze strukturami społecznymi w rzeczywistości postindustrialnej.
Rzeźba w przestrzeni publicznej Kluczowym elementem działalności Orłowskiego są monumentalne instalacje plenerowe. Artysta traktuje rzeźbę nie tylko jako obiekt estetyczny, ale jako narzędzie interakcji społecznej. Jego prace mają za zadanie redefiniować przestrzeń miejską i prowokować odbiorców do dialogu.