Typologia szabli na ziemiach polskich Szabla węgiersko-polska thumb|Szabla węgiersko-polska, XVI/XVII wiek. Muzeum Ziem Wschodnich Dawnej Rzeczypospolitej Najstarszy typ szabli polskiej, wszedł do użycia za panowania Stefana Batorego w XVI wieku. Charakteryzuje się otwartą rękojeścią, dużym krzyżowym jelcem i ciężką głownią o . W niektórych egzemplarzach dłoń osłaniał łańcuszek poprowadzony od jelca do podstawy rękojeści, osłoniętej tzw. kapturkiem lub głowicą. Szable te były używane wyłącznie jak broń bojowa, stąd ich prostota i brak zdobień. Szable były sporadycznie zdobione wizerunkiem króla, stąd też czasami są określane mianem batorówek.
Szabla ormiańska
thumb|Szabla ormiańska (czeczuga), XVII wiek Typ tych szabel pojawił się w drugiej połowie XVII i pierwszej połowie XVIII wieku. Pod wspólną nazwą można wyróżnić następujące typy: Czeczugi – niewielki jelec w kształcie krzyża, zdobiona rękojeść otwarta zakończoną długim, charakterystycznie wygiętym pod kątem ok. 45-60 stopni kapturkiem. Smyczki – różniące się od czeczug bardzo wąskim, niemalże koncerzowym sztychem i niewielką krzywizną ostrza. Ordynki – cięższa głownia, masywny jelec, rękojeść wygięta jak w czeczugach, z mniejszą liczbą zdobień.