Kazimierz Przekora (ur. 14 sierpnia 1900 we Włodawie, zm. 2 lipca 1943 w Gliniaku) – polski wojskowy, podoficer 7. Pułku Ułanów Lubelskich.
Życiorys Syn Feliksa i Kazimiery z domu Stolarczyk, Kazimierz Przekora od 13 listopada 1918 r. był ochotnikiem 7. Pułku Ułanów Lubelskich. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, po której 1 grudnia 1922 r. został awansowany do stopnia plutonowego, a w marcu tegoż roku został mianowany podoficerem zawodowym. Zawarł związek małżeński z Heleną Miąsek w dniu 15 listopada 1924 r., po czym zamieszkał w Hucie Mińskiej, a następnie w Mińsku Mazowieckim. Absolwent szkoły podoficerskiej Ciężkich Karabinów Maszynowych z rocznika 1925 służbę w wojsku pełnił 21 lat, pracując jako m.in. zastępca dowódcy plutonu, szef szwadronu, podoficer kancelarii dowódcy pułku czy kierownik magazynu żywnościowego. Pozostając w tym samym pułku walczył w jego drugim rzucie na Lubelszczyźnie we wrześniu 1939 r. w wojnie obronnej jako wachmistrz. Po rozwiązaniu oddziału zamieszkał ponownie w Hucie Mińskiej. W lipcu 1943 r. udzielił schronienia trzem Żydom uciekającym przed prześladowaniem ze strony niemieckiego okupanta. Skrytka zorganizowana przez Przekorę dla ukrywanych osób mieściła się pod podłogą kuchni jego domu. Zarówno on jak i jego żona zapewniali Żydom prowiant. 2 lipca 1943 r.