Ponownie został ranny, a po rekonwalescencji od września 1943 znowu służył w ciężkiej artylerii, jako starszy radiotelegrafista w 1 baterii 48 Gwardyjskiej Brygady Ciężkich Haubic.
Uczestniczył w walkach o stację kolejową Miedwied’ w mieście Psków (przełamanie Wału Wschodniego), o Tartu i Lipawę. Latem 1944 otrzymał dwa Medale „Za Odwagę” (w jednym przypadku został zgłoszony do Orderu Czerwonej Gwiazdy, ale odznaczenie obniżono. Za walki 1941, 1942 i 1943 roku otrzymał tylko Medal „Za obronę Leningradu”) za utrzymanie łączności pomiędzy formacjami bojowymi piechoty i zakrytymi pozycjami z bateriami artylerii, naprawienie zerwanych drutów pod ostrzałem i kierowanie ogniem. Po ranie odniesionej w sierpniu 1944 roku służył jako starszyna w 534 samodzielnej jednostce medycznej w ramach 2 Dywizji Artylerii Przełamania, która na początku 1945 roku została przeniesiona do Warszawy, a stamtąd do Gdańska.