Enrique Laygo y Kalaw (ur. 16 czerwca 1897 w Lipie, zm. 28 czerwca 1932 w Manili) – filipiński pisarz i dziennikarz. Prawnik z wykształcenia, był dziennikarzem i publicystą o ambicjach politycznych. Prozaik, tworzący głównie w języku hiszpańskim, znany przede wszystkim ze swoich opowiadań. Laureat Nagrody Zobla (1925).
Życiorys Młodość i wykształcenie Urodził się 16 czerwca 1897 w Lipie w dzisiejszej prowincji Batangas. Był najmłodszym dzieckiem Miguela Laygo oraz Cataliny Kalaw. Pierwsze lata życia Laygo przypadły na burzliwy okres w historii archipelagu, w tym na rewolucję filipińską oraz wojnę amerykańsko-filipińską. Gdy miał 12 lat, w początkach zatem amerykańskiego panowania na archipelagu, został wysłany do Manili. Kształcił się tam w jezuickim kolegium świętego Ksawerego, następnie zaś w prestiżowym stołecznym Ateneum, które ukończył w 1916 roku. Studiował prawo, jednak nigdy nie podjął pracy w zawodzie.