inne źródła mówią o drugiej połowie VI w. lub o roku 500 p.n.e.
Architektura Budynek skarbca właściwego stał jako pierwszy skarbiec od wejścia do Sanktuarium Apollina, po południowej stronie Świętej Drogi. W czasach antycznych ze Świętej Drogi widoczna była jego wschodnia część.
Była to niewielka budowla przypominająca świątynię (6,73 × 11,85 m), wzniesiona w porządku doryckim. Obejmowała naos otwarty na wschód, prowadzący do pronaosu, zakończonego antami. Miała taką samą orientację jak pobliski Skarbiec Syfnijczyków.
Współcześnie z budowli zachowały się pozostałości fundamentów, które zostały wzniesione przy wykorzystaniu wszystkich bloków kamiennych pochodzących z dwóch wcześniejszych budynków (tolosu i monopterosu), które rozebrano na potrzeby rozbudowy tarasu świątynnego.
Podłoga nowego skarbca została wyłożona metopami z monopterosu, które ułożono dekoracjami rzeźbiarskimi do dołu.
Metopy 200px|thumb|right|Metopa ze Skarbca Sykiończyków przedstawiająca Kastora i Polluksa, Muzeum Archeologiczne w Delfach Z nowego skarbca zachowały się niektóre z metop i tryglifów zdobiących jego ściany i