11 pułk artylerii ciężkiej (11 pac) – oddział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Wiosną 1919 przystąpiono do formowania brygad artylerii dla dywizji piechoty. Brygada składała się z dowództwa, pułku artylerii polowej i pułku artylerii ciężkiej (dywizjon trzybateryjny). Drugi dywizjon pułku artylerii ciężkiej przeznaczony był do rezerwy artylerii Naczelnego Dowództwa.
Opracowany w październiku plan rozbudowy artylerii do końca 1919 przewidywał, że z dniem 31 grudnia zakończona zostanie organizacja baterii i dowództw formowanych w kraju przez baterie zapasowe pułków artylerii.
Formowanie i walki I dywizjonu Początki I dywizjonu 11 pułku artylerii ciężkiej sięgają marca 1919 kiedy to gen. Józef Haller nakazał utworzenie w Senie na bazie francuskiego 229 pułku artylerii, polskiego pułku artylerii. Jego zawiązkiem było 9 oficerów i 100 szeregowych przysłanych przez Centrum Instrukcyjne Artylerii Polskiej w La Mans. Szybki napływ ochotników z armii amerykańskiej i francuskiej oraz byłych jeńców z armii austro-węgierskiej spowodował wkrótce osiągnięcie pełnych stanów. W tym czasie pułk składał się z dwóch baterii 75 mm armat, jednej 155 mm haubic i baterii mieszanej o dwóch armatach kal. 105 mm i 2 armatach kal. 120 mm. Cały sprzęt był pochodzenia francuskiego.