Klasztor Klasztor pijarów powstał z inicjatywy Anny Magdaleny, wdowy po Juliuszu Henryku, księciu Saksonii-Lauenburga (6 maja 1666). Budową kierował w latach 1666-1671 praski budowniczy bawarskiego pochodzenia Martin Reiner. W latach 1672–1674 prowadzono prace wykończeniowe. Centrum założenia klasztornego stanowi kościół Zwiastowania Marii Panny, jednonawowa budowla z prosto zakończonym prezbiterium. Nawa posiada sklepienie kolebkowe, przerywane trzema parami trójkątnych wcięć, rozpoczynających się przy masywnych pilastrach. Jednonawowe prezbiterium jest podobnie sklepione i również posiada parę trójkątnych wcięć. Między pilastrami umieszczono wąskie boczne empory. Zadaszony korytarz bezpośrednio łączył nawę kościoła z kaplicą pogrzebową. Obok zakrystii wybudowano wielokątną dzwonnicę z cebulastym dachem i latarnią. Od północy do kościoła przylegają trzy skrzydła jednopiętrowego klasztoru z korytarzem o sklepieniu krzyżowym, otaczające dziedziniec. Dekoracja fasady jest ascetyczna: podzielono ją przy pomocy elementów pionowych oraz gzymsów. Z przerwami do 1897 roku w klasztorze funkcjonowało gimnazjum pijarów, natomiast od 1897 roku mieścił się tu żeński pensjonat Sióstr Bożej Miłości. Od lat 50. XX wieku klasztor był wykorzystywany przez wojsko.