Małgorzata Naimska (ur. 1952) – polska hebraistka, działaczka społeczna i urzędniczka samorządowa, w okresie PRL zaangażowana w działalność opozycyjną jako członkini niepodległościowego ruchu harcerskiego.
Życiorys Absolwentka VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1971). Należała do środowiska „Gromady Włóczęgów” 1 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej „Czarna Jedynka” i angażowała się w pomoc ofiarom represji po protestach w Radomiu i Ursusie w czerwcu 1976 roku. Współpracowała z Komitetem Obrony Robotników i Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR”. Ukończyła studia magisterskie z zakresu hebraistyki w Instytucie Orientalistycznym Uniwersytetu Warszawskiego (1977). Usiłowała podjąć pracę na Uniwersytecie Warszawskim i w Bibliotece Narodowej w Warszawie, lecz UW nie przedłużył z nią kontraktu, a Biblioteka Narodowa, mimo wcześniejszych obietnic, odstąpiła od podpisania umowy o pracę. W latach 1979–1997 pracowała w polskim oddziale PEN Clubu, początkowo jako sekretarka, w latach 1988–1997 jako dyrektor biura.