Po wybuch II wojny światowej, w dniu 7 września 1939 roku opuścił Warszawę i udał się na wschód. W latach 1939–1942 reżyserował w teatrach na terenie ówczesnego ZSRR, m.in. w Brześciu, Baranowiczach, Eliście, Astrachaniu oraz Kujbyszewie. W 1943 roku wraz z żoną Stefanią trafił do teatru żołnierskiego 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki w Sielcach nad Oką. Następnie, w grudniu tegoż roku został skierowany do frontowego 2 Dywizji Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego.
Wojnę zakończył w stopniu kapitana. Po demobilizacji przeniósł się do Jeleniej Góry, gdzie do sierpnia 1946 roku kierował tamtejszym Teatrem Dolnośląskim. Następnie przebywał we Wrocławiu, gdzie do 1949 roku kierował Teatrem Dolnośląskim, a w sezonie 1948/1949 – również Operą i Filharmonia Wrocławską. W kolejnych latach pracował jako aktor i reżyser na wielu krajowych scenach, m.in.: Teatru Wybrzeże w Gdańsku (1949–1951), Teatru Ziemi Pomorskiej (1951–1953, jako kierownik sceny bydgoskiej), Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie (1955–1956, 1971–1972), Teatrów Dramatycznych w Szczecinie (1951–1958), Operetki Łódzkiej i Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi (1958–1962), Opery i Operetki w Bydgoszczy (1961–1962), Teatru 7.15 w Łodzi (1963–1965 oraz Teatru im. Adama Mickiewicza w Częstochowie (1972–1973).