thumb|upright|left|Niemiecki neoromanizm: F. Schwechten, Kościół Pamięci w Berlinie thumb|Niemiecki styl arkadowy: L. von Klenze, skrzydło zamku w Monachium thumb|Niemiecki neorenesans: G. Semper, Teatr Miejski w Dreźnie thumb|Niemiecki neoromanizm: Zamek Neuschwanstein thumb|Niemiecki neobarok: J.K. Raschdorff, katedra w Berlinie Historyzm w architekturze Niemiec pojawiał się już sporadycznie w latach 70. XVIII wieku, lecz jego właściwy początek ma związek z wojnami o wyzwolenie ojczyzny w czasach napoleońskich. Impulsem do przywołania motywów patriotycznych było odnalezienie w 1814 i 1816 oryginalnego projektu katedry w Kolonii, co zaowocowało planami jej ukończenia oraz skojarzeniem gotyku z czasami średniowiecznej potęgi Niemiec. Neogotyk, wpierw w formach dość oddalonych od swego pierwowzoru, był stylem obecnym w licznych ratuszach i kościołach. Jednocześnie powstał w związku z zainteresowaniem konserwacją zabytków drugi prąd, tzw. styl arkadowy, nawiązujący do architektury romańskiej i częściowo renesansowej, nie odtwarzający jednak dosłownie form historycznych.