Riedel i Julius Hofmann, 1868–1892 – neoromański, o fantastycznych formach, wzniesiony dla króla Ludwika II gmach Reichstagu w Berlinie, Paul Wallot, 1884–1894 – neobarokowy, na planie prostokąta wokół dwóch dziedzińców. Centralnemu korpusowi mieszczącemu hol i nakrytą szklaną kopułą salę plenarną towarzyszą symetrycznie otaczające dziedzińce skrzydła biurowe z przysadzistymi wieżyczkami w narożnikach. Główny ryzalit poprzedzony portykiem z ośmioma kolumnami Kościół Pamięci im. cesarza Wilhelma (Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche) w Charlottenburgu (ob. dzielnica Berlina), Franz Schwechten, 1890–1895 – synteza romańskich kościołów z rejonu Nadrenii z wysoką kamienną wieżą ewangelicka katedra w Berlinie, Julius Carl Raschdorff, 1894–1905 – neobarokowy kościół centralny z kopułą na wysokim tamburze i czterema narożnymi wieżyczkami, łączący funkcję kościoła kaznodziejskiego, miejsca uroczystości państwowych oraz kościoła grzebalnego Hohenzollernów
Główni przedstawiciele historyzmu w Niemczech Martin Gropius | Konrad Wilhelm Hase | Felix Henry | James Hobrecht | Alexis Langer | Karl Friedrich Schinkel | Franz Schwechten | Gottfried Semper | Friedrich August Stüler
Kategoria:Architektura Niemiec Kategoria:Historia architektury nowożytnej