17 stycznia 1413 roku król Władysław Jagiełło i książę Witold mianowali go jednym z prokuratorów (pełnomocników) w postępowaniu przed Benedyktem Makraiem w sporze polsko-krzyżackim po wielkiej wojnie z zakonem krzyżackim.
Mieszkał w Krakowie przy ulicy Brackiej, zmarł najpewniej 9 października 1413 roku w Krakowie. Profesor Franciszek z Brzegu zaliczył go do osób najbardziej zasłużonych w staraniach o reaktywację uniwersytetu. Pamięć o jego zasługach była również podtrzymywana w modlitwach wypominkowych krakowskiej korporacji studenckiej. Posiadał znaczny księgozbiór, który zapisał uniwersytetowi.
Twórczość Pozostawił po sobie m.in. traktat o Dekalogu „Dicta super decem praecepta seu Praeceptorium”, wykład o odpustach „Materia de indulgentiis”, komentarz do Psalmów 1–25 „Lectura super primo nocturno psalterii” oraz traktat o życiu kapłańskim „Commentum super Stella clericorum”. Był także autorem popularnych kolekcji kazań „Sermones de tempore et de sanctis”, liczących łącznie ok. 100 kazań oraz kolekcji kazań wielkopostnych „Postilla quadragesimalis”. Jego twórczość nie została jednak dotychczas systematycznie zbadana i wydana.
Przypisy