Edward Brzeski, a dywizjon zapasowy kpt. Leonard Lubański. Sprzęt stanowiły poniemieckie działa starych wzorów, często mocno zużyte.Po osiągnięciu zdolności marszowej, samodzielne baterie wysyłane były na front wielkopolski. Czas pobytu w polu wykorzystywano głównie na szkolenie, uzupełnianie braków i pracę oświatową. Stosowano również działania demonstracyjne. Baterie stacjonowały w rejonie Kcyni, Leszna, Nowego Tomyśla, Zbąszynia, Bojanowa Starego, Międzychodu, Rawicza i Kolna. W lipcu z pułku wydzielono dwa dywizjony formując nowy 3 pułk artylerii ciężkiej wielkopolskiej kpt. Leonarda Lubańskiego w składzie: I dyon kpt. Jana Skotarka i II dyon por. Stanisława Przyweckiego.
W sierpniu dotychczasowy I/3 pac wielkopolskiego został przemianowany na I/14 pułku artylerii ciężkiej i przydzielony do 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty. Na uzbrojeniu posiadał niemieckie 150 mm haubice wz.1896. We wrześniu dywizjon przetransportowany został na Front Litewsko-Białoruski i wszedł w skład grupy płk. Bolesława Jaźwińskiego i w końcu miesiąca uczestniczył w natarciu na Połock. W okresie od października 1919 do maja 1920 dywizjon zajmował stanowiska ogniowe nad Berezyną, zwalczał nieprzyjaciela na linii frontu oraz wspierał ogniem własne grupy wypadowe.