9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Wojsk Łączności, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej.
1 czerwca 1921 pełnił służbę w Głównym Centrum Wyszkolenia Grodno, a jego oddziałem macierzystym był I Baon Zapasowy Telegraficzny. Później został przeniesiony do 2 pułku łączności w Jarosławiu i przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko szefa Szefostwa Łączności. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 18. lokatą w korpusie oficerów łączności, a 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 13. lokatą w korpusie oficerów łączności. Od sierpnia 1924, po reorganizacji DOK III, pełnił służbę na stanowisku szefa 3 Okręgowego Szefostwa Łączności w Grodnie, pozostając oficerem nadetatowym 2 pułku łączności. W czerwcu 1927 został przeniesiony do 9 samodzielnego batalionu łączności w Brześciu na stanowisko dowódcy batalionu. W 1929 dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na 9 batalion telegraficzny. Z dniem 12 listopada 1930 został przydzielony na pięciomiesięczny kurs informacyjny dla oficerów sztabowych łączności przy Ministerstwie Poczt i Telegrafów.