Augustine Brohan była pierwszą kobietą, która w latach 1858–1866 nauczała we wspomnianej klasie (do 1907 w kadrze nauczycielskiej nie było kobiet, a nauczali aktorzy, członkowie Comédie-Française).
W 1871 sprawujący urząd dyrektora Konserwatorium Ambroise Thomas wprowadził system stypendialny. Tradycyjny sposób nauczania, oparty na przykładzie, a nawet naśladowaniu nauczycieli, był coraz częściej krytykowany, a z biegiem lat studentów coraz częściej zachęcano do własnych działań, czego przykładem było zatrudnienie w 1907 Sarah Bernhardt, zagorzałej przeciwniczki nauczania bazującego na tradycji.
W 1911 siedzibę Konserwatorium Muzyki i Deklamacji przeniesiono na Rue de Madrid. Dekretem z 6 grudnia 1934 zmieniono nazwę na Narodowe Konserwatorium Muzyki i Sztuki Dramatycznej (Conservatoire national de musique et d’art dramatique).
W 1946, z inicjatywy Claude’a Delvincourta i na mocy ustawy z 7 października, dokonano rozdziału muzyki i sztuki dramatycznej. W jego wyniku powstało Narodowe Konserwatorium Muzyczne w Paryżu (CNSMDP; Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris) i Narodowe Konserwatorium Sztuki Dramatycznej (CNSAD;