W apokryfach W Księdze Enocha, tekście uważanym za kanoniczny przez Żydów i chrześcijan w kościołach ortodoksyjnych Erytrei i Etiopii, Rafał jest wskazany jako jeden z opiekunów. Jest przewodnikiem po Szeolu.
W judaizmie Zgodnie z kabałą jest jednym z trzech aniołów, którzy odwiedzili Abrahama (Rdz 18).
W islamie Hadis wymienia Rafaela (zwanego po arabsku „Israfel” lub „Israfil”) jako anioła, który zadmie w róg, aby ogłosić, że nadchodzi Dzień Sądu. Tradycja islamska mówi, że Rafael jest mistrzem muzyki, który śpiewa na chwałę Boga w ponad 1000 różnych językach.
Historia kultu Na synodzie w Laodycei (363–364) papież Zachariasz postanowił, że chrześcijanie nie powinni wymieniać w modlitwach innych imion archaniołów jak tylko Michała, Gabriela i Rafała. Było to możliwe, bo ich imiona pojawiają się w kanonie. Kanon 35 Soboru w Laodycei zakazywał kultu innych aniołów, nazywając go bałwochwalstwem. Postanowienie powtórzyły synody w Rzymie w 492 i 745. Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii: zasady i wskazania (2002) potwierdziło kult archaniołów Michała, Rafała i Gabriela.
W XV wieku mnich Amadeusz z Portugalii (zm.