Od 31 listopada 1917 do 30 października 1918 służył w austro-węgierskim Pułku Piechoty Nr 13, a od 11 listopada 1918 do 25 maja 1919 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej w Stanisławowie.
6 listopada 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 podporucznikiem w służbie łączności i przydzielony do dyspozycji Inspektoratu Służby ŁącznościDz. Rozk. Wojsk. Nr 96 z 9 grudnia 1919, s. 2540.. 1 czerwca 1921 służył w Małopolskiej Inspekcji Etapowej, a jego oddziałem macierzystym był I Batalion Zapasowy Telegraficzny. Później został przeniesiony do 2 pułku łączności w Jarosławiu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 38. lokatą w korpusie oficerów łączności, a 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 15 sierpnia 1924 i 9. lokatą w korpusie oficerów łączności. Później został przeniesiony do 1 pułku łączności w Zegrzu. W lipcu 1929 został przeniesiony do 4 Dywizji Piechoty w Toruniu na stanowisko szefa łączności. Z dniem 7 stycznia 1930 został przydzielony na pięciomiesięczny kurs dla oficerów sztabowych łączności przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Na majora awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 3. lokatą w korpusie oficerów łączności.