Epidemiologia Helminthosporium solani atakuje tylko ziemniaki. Jego zarodniki konidialne rozprzestrzeniają się w przechowalni na niewielkie odległości. Wyrastające z nich strzępki grzyba rozrastają się zarówno między komórkami, jak i w komórkach skórki bulw ziemniaka. Patogen może się rozprzestrzeniać także w glebie, ale na niewielkie odległości. Zasiedla nowo powstające bulwy ziemniaka w okresie wegetacji. Na duże odległości rozprzestrzenia się wraz z transportem porażonych bulw.
Opóźnienie zbioru bulw sprzyja dużemu ich zainfekowaniu. W czasie przechowywania bulw rozwojowi choroby i jej rozprzestrzenianiu się sprzyja temperatura powyżej 3 °C oraz wilgotność powietrza powyżej 90%.
Głównym źródłem infekcji są zakażone sadzeniaki. W glebie uwalniają się z nich zarodniki konidialne infekujące nowo powstające bulwy. Inokulum glebowe jednak też ma znaczenie. W glebie H. solani może przetrwać 9 miesięcy, ale zauważono, że do infekcji tym patogenem dochodziło na polach, na których nie uprawiano ziemniaków przez kilka kolejnych lat. Wykryto go na starzejących się liściach lucerny, sorga, żyta, owsa, kukurydzy, pszenicy, rzepaku, koniczyny czerwonej i gryki. Oznacza to, że H. solani jest nie tylko pasożytem, ale także saprotrofem i może przetrwać na wielu różnych roślinach.