Edward Hładkiewicz (ur. 18 listopada 1925 w Nowosiółce Koropieckiej, zm. 28 maja 1995) – polski polityk ruchu ludowego, działacz państwowy i społeczny, nauczyciel oraz historyk, doktor nauk humanistycznych. W latach 1973–1982 wicewojewoda zielonogórski (najpierw „dużego”, następnie „małego” województwa).
Życiorys Syn Piotra (1896–1982), leśniczego i urzędnika gminnego, autora wspomnień, oraz Marii, pracującej na roli. Uczył się w gimnazjum, a podczas wojny w radzieckiej szkole średniej w Buczaczu. W latach 1942–1943 prowadził tajne nauczanie dla wiejskiej młodzieży. W styczniu 1943 wstąpił do Batalionów Chłopskich, zajmując się m.in. ochroną miejscowej ludności przed UPA. Wraz z rodziną ukrywał w swoim domu także rodzinę żydowską. Po wojnie uzupełnił wykształcenie: w 1945 ukończył kurs pedagogiczny w Czortowie, w 1950 zdał maturę w liceum pedagogicznym w Nowej Soli, w 1969 uzyskał magisterium z historii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu na podstawie pracy pt. Tradycje i początki ruchu ludowego na Ziemi Lubuskiej. W 1976 obronił na UAM pracę doktorską na podstawie napisanej pod kierunkiem Lecha Trzeciakowskiego pracy pt. Ruch ludowy na Ziemi Lubuskiej 1945–1949. Opublikował ją oraz kilka innych książek, a także artykułów naukowych dotyczących głównie ruchu ludowego, w tym słowniki jego działaczy.