w Lubuskim Towarzystwie Naukowym (jako członek prezydium), Towarzystwie Wiedzy Powszechnej oraz Polskim Towarzystwie Historycznym.

W 1973 objął funkcję wicewojewody zielonogórskiego, odpowiedzialnego za oświatę, kulturę, zdrowie, komunikację, sport i turystykę oraz opiekę społeczną (utrzymał stanowisko także po podziale kraju na nowe województwa w 1975). Jego działalność stała się przedmiotem krytyki jesienią 1981, kiedy to lokalne struktury NSZZ „Solidarność” wezwały go do dymisji w związku z nierozwiązaniem konfliktu w PGR Lubogóra. W grudniu 1981 złożył rezygnację ze stanowiska, przyjętą w lutym 1982. Zajął się następnie działalnością na rzecz osób niepełnosprawnych w ramach Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem. Kierował jego wojewódzkim oddziałem, od 1987 był wiceprezesem zarządu głównego TWK. Zainicjował powstanie rady naukowej i zeszytów naukowych przy tej organizacji. W latach 80. wiceprzewodniczący i sekretarz Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej w Zielonej Górze. Po 1989 działał w Polskim Stronnictwie Ludowym.

Został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi (1955).

Życie prywatne Zmarł w wyniku zawału serca. Był żonaty z Marią, miał syna i dwie córki. Syn Wiesław (ur. 1950) również został działaczem partyjnym, związanym z PZPR.

Przypisy