Sutta Pitaka (Agama Pitaka) Sutta Pitaka została przetłumaczona dość swobodnie (przeważnie sutry były dłuższe niż w oryginale palijskim). Buddyści mahajany posługiwali się inną nazwą tego kosza, mianowicie Agama Pitaka, co znaczy „kosz wypowiedzianych słów”.
Abhidhamma Pitaka Trzeci kosz Tripitaki, mianowicie Abhidhamma Pitaka, nie ma swojego odpowiednika w sanskrycie. Powodem tego jest jego późny czas powstania Abhidhamma (ok. 250 roku p.n.e.) – wówczas od ok. 100 lat buddyzm mahajana rozwijał się niezależnie.
Ponadto buddyzm mahajany dodał do swojego kanonu ponad 2500 własnych tekstów (sutr), które powstały w okresie od I w. p.n.e. do X wieku naszej ery. Kanon sanskrycki był dość luźny w porównaniu z palijskim.
thumb|Chińskie wydanie Sutry Diamentowej
Tłumaczenie trwało ponad 100 lat, udało się przetłumaczyć 98 ksiąg, z czego do naszych czasów dotrwało ok. 50, i często są to jedyne istniejące wersje tekstów, bowiem oryginały sanskryckie zaginęły. W roku 517 n.e. cesarz Wu zarządził wydanie Tripitaki.
Teksty buddyjskie były również tłumaczone w innych krajach, gdzie ta religia rozpowszechniała się. Były to przede wszystkim Tybet (wszystkie teksty), Nepal oraz Mongolia.