Na początku lat 30. XX wieku lansowano wśród dzieci i młodzieży pozdrowienie: Boga niet (pol. Boga nie ma) oraz odpowiedź: I nie nada (pol. I nie trzeba) lub I nie budiet (pol. I nie będzie). Próbowano też wprowadzić „październikowanie” dzieci w miejsce chrztu oraz czerwone wesela u komsomolców. W 1932 ogłoszona została „pięciolatka antyreligijna”, na wzór planów przemysłowych. Jej deklaracja zakładała, że do dnia 1 maja 1937 roku na całym terytorium ZSRR nie powinno pozostać ani jednego domu modlitwy i samo pojęcie boga winno zostać przekreślone jako przeżytek średniowiecza, jako instrument ucisku mas robotniczych.
Organizatorzy karnawałów antyreligijnych przejęli charakterystyczny dla mentalności Rosjan zwyczaj naśmiewania się z religii, mający jeszcze pogańskie korzenie. Stosowano środki typowo karnawałowe: odwracanie ról, parodiowanie usankcjonowanych społecznie wartości, profanacje, ambiwalencje znaczeń czy też stosowanie instrumentarium kultury „niskiej” do obśmiewania kultury „wysokiej”. Karnawały komunistyczne miały jednak odmienną funkcję od tradycyjnych, będących chwilową odskocznią od normy i czasowym zawieszeniem znaczeń, służyły bowiem totalnej, trwałej zmianie.