Karol Apolinary Wiernicki, ps. „Karol”, „Czarny” (ur. 10 października 1894 w Żabinie, zm. 18 października 1958 w Londynie) – major kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Urodził się 10 października 1894 w Żabinie, w ówczesnym powiecie makowskim guberni łomżyńskiej, w rodzinie Stanisława i Aleksandry.
Szkołę handlową ukończył w Łomży, a następnie wyjechał zagranicę. W 1914 wstąpił do 1 pułku piechoty Legionów Polskich. Po kilku dniach został przeniesiony do kawalerii Władysława Beliny-Prażmowskiego. Ranny w bitwie pod Glinianami. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym został internowany w Szczypiornie. W grudniu 1917, w czasie transportu ze Szczypiorna do Łomży zbiegł.
18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem kawalerii, z jednoczesnym przeniesieniem z 1 Brygady Kawalerii do 1 pułku szwoleżerówDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1148.. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Następnie pełnił służbę w 24 pułku ułanów. W listopadzie 1924 został przydzielony z 24 puł. do szwadronu pionierów przy 4 Dywizji Kawalerii we Lwowie.