Cechą charakterystyczną tej choroby jest to, że porażone tkanki są szkliste, lecz nie miękną.
Epidemiologia Bakterie mogą czasem przetrwać w glebie na korzeniach chwastów i resztkach pożniwnych ziemniaków, ale głównym źródłem choroby są zainfekowane sadzeniaki. Bakterie mogą znajdować się w ich tkankach przewodzących, ale także w przetchlinkach i na skórce. Zakażenie ziemniaków może nastąpić w czasie ich zbioru, podczas transportu, sortowania, przechowywania lub sadzenia. W okresie wegetacji dochodzi do wewnętrznego zakażenia bulw. Bakterie dostają się do nich wiązkami przewodzącymi z porażonych bulw przez stolony i łodygi. Może następować także zewnętrzne zakażenie bulw w glebie przez przetchlinki i rany, bakterie rozprzestrzeniają się bowiem w wodzie glebowej. Gdy podczas zbioru ziemniaków ulegają mechanicznemu uszkodzeniu gnijące i rozpływające się bulwy zainfekowane przez Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum, wówczas bulwy zainfekowane tą bakterią gniją w przechowalni.