Adolf i Anna mieli cztery córki: Halinę (1898–1989) – żonę Franciszka Kuestera, właściciela ziemskiego Jadwigę (1900 – po 1996) – żonę Bogusława Weigle, właściciela garbarni Irenę (1902–1975) – żonę Czesława-Młota Fijałkowskiego Alicję (1905–1981) – żona Karola Wiktora Schweitzera, fabrykanta musztardy
Adolf Daab usynowił także dwóch pasierbów: Aleksandra Daaba primo voto Powarow (1886–1932) – urzędnika państwowego w Poznaniu Borysa Daaba primo voto Powarow (1890–1916) – który popełnił samobójstwo z miłości
W latach 1889–1892 Adof Daab praktykował w firmie budowlanej Roberta Karstensa. Następnie odbywał służbę wojskową w Symferopolu (w latach 1892–1897) jako żołnierz armii carskiej. Podczas pobytu na Krymie pisał pamiętnik (1895–1896). Chociaż w domu posługiwał się językiem polskim, w pamiętniku brak odniesień do polskiej literatury (np. Sonetów krymskich Adama Mickiewicza). Trzeba pamiętać, że uczył się w szkole rosyjskiej, a wychował w domu niemieckim.
Z czasem dał się poznać jako osoba zaangażowana w działalność patriotyczną. Jego własny dom był już ze wszech miar polski.
Wspomnienia W Warszawie i na Krymie zostały opublikowane dopiero w 1996, „za zgodą pani Anny Kuester, wnuczki Adolfa Daaba, która udostępniła przechowywane przez nią wspomnienia dziadka” (T. Stegner we wstępie do ww. wspomnień A.