W kwietniu 1934, po likwidacji baonu sztabowego MSWojsk., został przeniesiony do 8 Dywizji Piechoty w Modlinie na stanowisko oficera taborowego. Później, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna. W marcu 1939 pełnił służbę w 7 pułku ułanów w Mińsku Mazowieckim na stanowisku zastępcy oficera mobilizacyjnego.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 początkowo w Ośrodku Zapasowym Kawalerii „Garwolin”, a następnie dowódca szwadronu pieszego liczącego 180 ułanów. Na czele tego szwadronu został skierowany do osłony mostu na Wiśle w Świdrach Małych, a później dołączył do 41 Dywizji Piechoty. Dostał się do niemieckiej niewoli.
Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, a później wrócił do kraju i został zarejestrowany w jednej z rejonowych komend uzupełnień.
Zmarł 27 grudnia 1961 w Bytomiu. Był żonaty.
W Oddziałowym Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach przechowywane są materiały operacyjne Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Katowicach z lat 1947–1955 dotyczące „Siedleckiego Feliksa, imię ojca: Wilhelm, ur. 12-10-1892 r., byłego oficera PSZ na Zachodzie w czasie II wojny światowej” (sygn..